EVVEL ZAMAN İÇİMDE

EVVEL ZAMAN İÇİMDE

Koyu bir adın vardı, geceyi pıhtılayan,
Kente hiç ilişmeden yürürdük, gün ışırdı.
Üzerini örterdin uyuyan mutsuzluğun,
Kuşlara gülümserdin, bu sana yakışırdı.
Zincirleme susardık, söze hiç gerek yoktu,
Bir seni böyle sevdim, bir dahası imkânsız.

Gülüşün gül gibiydi, sevdam alnında perçem,
Hiçbir dalda yuvan yok, nerelerdesin serçem?

Martı sesleri..sabah..ve gerinen İstanbul.
Dalgalar getirirdi senin şarkılarını.
Kente yağmur düşerdi ve saçların göğsüme,
Yaşamak ırgalardı, ayrılık hırpalardı,
Aykırıydık hayata, bunu hak ediyorduk,
Korumamız gereken bir geçmişimiz vardı…

Geçmiş küflü bir kuyu, dibinde aşk ve hüzün,
Sulara yansımıyor aydınlık kokan yüzün…

Ömer KARAYILAN

“EVVEL ZAMAN İÇİMDE” için bir yanıt

  1. İmgeleri güçlü, biçimce kusursuz, şiir gibi şiir…
    Kalemindeki çağıltı hiç durmasın inş….

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir