HİCAZ

HİCAZ

Kim bilir ne haldesin, ben böyle yenilmişken,
Seni hangi yağmurlar serinliğe vardırır ?
Belki avuçlarında bir yarım cumartesi,
Belki de göz ucunda şarabı bitmiş kahır…

Üzülme, örselenme bu aşkı biz yaşadık,
Payımıza düşen suç yalnızca ikimizin.
Var olmamız yok olmak! Bunu anlıyor musun ?
Parmak ucu silinmiş anonim sevgimizin.

Şarkılarda biz varız, ayrılık içermeyen
Ayık kafayla aşık, dolu yürekle meczup…
Tekzib et bu dünyayı, gözlerinle inkar et,
Şişeye koy kalbini, okunmasın bu mektup.

ada


Gemiler geçiyor ve bir ağlamak geçiyor
Hüznün coğrafyasından, bunu iyi bilirsin
Hicaz makamındayım kalbimi vakfedeli,
Bir hiçliğe yolcuyum, sen de gelebilirsin.

Bu yanmış masaların, bu dağılmış mihrabın
Bizle bir ilgisi yok ,sorumlusu değiliz.
Toparla valizini, gülüşünü yerleştir
Ve yanına bizi al, yok başka bir kimsemiz…

Ömer Karayılan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir