ÇERÇEVE

Bir fotoğraftan bakıyoruz
Kocaman bir merak ve iştahla
Nedensiz ölünen şu yaşanılası dünyaya
Neresinden tutsan bir acemilik
Hengâmımızda taframızda
Masumiyet çocuklukla mukayyet
İstanbul aramızda

Buluşmuşuz
Bizi sürükleyen ırmakların birleştiği burgaçta
Herkes gibi olmanın yabancısı
Üstümüzde bizi anlatmayan kelimeler
Sevmeye teşne, iki kırık çeşme
Hep kaybeden… Mutlaka!
Bir bahar güneşi parıldıyor
Bizi tanımlayan,
Bizi tamamlayan gönül yaramızda
Battığı yerden çıkartıyoruz güneşi
İstanbul aramızda

Yaşamak dedikleri biraz buymuş
Ağlamak dedikleri bu olsa gerek
Baban ölmemiş olsa da
—Hayır, ağlamıyorum, gözüme çöp kaçtı yalnızca
İnsan biraz da çaresizlik demek…
Bu tasvirde bir tek cennet eksik
Onun için ölüyoruz
İçimizde hep oraya ait bir sonsuz bahar
Üstümüzde ahengi bozan bir kelebek
Güzel olan ne varsa artık hatıramızda
Yaşımız yirmiyi bulmamış daha
İstanbul aramızda

Ömer Karayılan

Share Button

Anadolu Ekspresi

Anadolu Ekspresi

Hani tüm sirenler birden susar ya,
Anadolu Ekspresi suskundu.
Hani kırlangıçlar çığlık kusar ya,
Gözlerimi kapatmıştım, umarsız…

Hani ellerimde titrek ellerin,
Hani sen vardın ya omzumda başın.
Erkek ellerimde ürkek ellerin,
Tetik düşürmüştük yalnızlıklara…

Geceler boyunca sustuk boş yere,
Ummadık bir anda ağlamaklıydık.
Tedirgin bakmıştık pencerelere,
Haberimiz yoktu mesafelerden.

Ben bir kan dökmüştüm, bedeli ağır,
Ben bir can almıştım düşlerim korkunç.
Geceler dilsizdi, vagonlar sağır,
Cinayet cinayet uzarken raylar…

Beni yüreğimden asacaklardı,
Masum uyuyordun, sabıkasızdın.
Tüm istasyonlarda ayrılık vardı,
Anadolu Ekspresi susmuştu…

Ömer Karayılan

Share Button