ÇERÇEVE

Bir fotoğraftan bakıyoruz
Kocaman bir merak ve iştahla
Nedensiz ölünen şu yaşanılası dünyaya
Neresinden tutsan bir acemilik
Hengâmımızda taframızda
Masumiyet çocuklukla mukayyet
İstanbul aramızda

Buluşmuşuz
Bizi sürükleyen ırmakların birleştiği burgaçta
Herkes gibi olmanın yabancısı
Üstümüzde bizi anlatmayan kelimeler
Sevmeye teşne, iki kırık çeşme
Hep kaybeden… Mutlaka!
Bir bahar güneşi parıldıyor
Bizi tanımlayan,
Bizi tamamlayan gönül yaramızda
Battığı yerden çıkartıyoruz güneşi
İstanbul aramızda

Yaşamak dedikleri biraz buymuş
Ağlamak dedikleri bu olsa gerek
Baban ölmemiş olsa da
—Hayır, ağlamıyorum, gözüme çöp kaçtı yalnızca
İnsan biraz da çaresizlik demek…
Bu tasvirde bir tek cennet eksik
Onun için ölüyoruz
İçimizde hep oraya ait bir sonsuz bahar
Üstümüzde ahengi bozan bir kelebek
Güzel olan ne varsa artık hatıramızda
Yaşımız yirmiyi bulmamış daha
İstanbul aramızda

Ömer Karayılan

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir