KADIN ERKEK VE HOMOSEKSÜELLİK

KADIN ERKEK VE HOMOSEKSÜELLİK
Kadın-erkek eşitliği düşüncesi, kimsenin itiraz edemeyeceği noktaya geldi. Her ideolojik ve siyasi düşünce mensupları tarafından kabul edilen, aksi istikametteki imalarda bulunanlara bile “vahşi” muamelesi yapılan bir zamanda yaşıyoruz. Her ne kadar uygulamalarda ciddi problemler yaşansa da kamuoyunda ve teorik alanda bu düşüncenin önüne çıkmaya cüret edecek kimse kalmadı. Bu, gerçekten kazanılmış bir savaştır.
Hayatı sloganlarla yaşamayan, zihni evrenini şablonlarla inşa etmeyen, aklını ezberlerle çalıştırmayan, bütün bunların aksine, tefekkür istidadı ve haysiyeti taşıyan, tetkik etmeden teklif ve kabul etmeyen insanlar için bu meseleye yakından bakalım.
Mesele, kadın ile erkeğin eşit olup olmaması değil. Mesele, eşitlik denkleminin hangi çerçevede kurulduğu ile ilgili. Ve denklemin diğer (yan) unsurlarının neler olduğu ile… Sadece eşitlikten bahsetmek, terkip formülünü doğru kuramamak, hastalıklı neticelere götürüyor.
Batı, ortaçağda kadını “insan” olarak görmediği için modern dönemde kadını erkekle eşitlemeyi “insanlaştırma” ve günah çıkarma manevrası olarak gerçekleştirmiştir. Kadını insan olarak görmemekteki “büyük günahının” savurmasıyla, izahsız ve kuralsız bir ifrat-tefrit tahterevallisinde sallanıyor. O kadar manasız ve hikmetsiz bir düşünce faaliyeti içinde ki, sadece eski günahlarından kurtulmaktan başka bir refleks görünmüyor.
Kadın ile erkeği, izahsız ve kuralsız şekilde eşitlemek, insanın farklı iki “cins”ini ortadan kaldırır. Cinsiyetin ortadan kalkması, “erkekliğin” ve “kadınlığın” yok olması ve cins farklılığını bitirir. Cins farklılığının ortadan kalkması, cinsler arasındaki mesafeyi sıfıra yaklaştırmış, eşitlemek yerine “aynileştirmeye” başlamıştır. Eşitlik, izahı yapılmayan bir “insani denklem” olarak, aynilik noktasına kadar varmıştır.
Aynı olan iki varlığın biri lüzumsuzdur. Terkip, farklı olan unsurlarla yapılır. Terkip, bir üst varlığa ulaşmak, sıçramak, çıkmak, yükselmektir. Hayatın istikameti yukarı doğru ise yükselmek mümkündür, yukarı doğru mesafe almak için de terkip etmek gerekir. Kadın ile erkeği “aynileştiren” eşitlik, birini gereksiz hale getirir. Oysa “insanlık”, kadın ile erkeğin terkibinde vücut bulur. Aynileştirilmiş kadın ile erkek, terkip edilemez hale gelir. Aynı olan iki unsurun birbirine ihtiyacı kalmaz ki, terkip gerçekleşsin.
“İnsanlık”, kadın ve erkeğin tek başına temsil edebileceği bir kıymet seviyesi değildir. Kadın veya erkeğin sadece birinden insan vücuda gelmez ki, birisi yalnız başına insanlığı temsil edebilsin. Kadın ve erkeğin terkibi, insanlığın inşasındaki tek istikamettir.
*
İnsanın çift cins halinde yaratılması, insanlığın iki cins arasında dağıtıldığını gösterir. İnsanlığın cinslere dağıtımında, hangi cinse ne kadarının verildiği değil asıl mesele, hangisine “ne” verildiğidir. Hangi cinse “ne” verilmişse, o hususiyet, o cinsin tabiatını tayin ediyor. Her cins kendine verilenlerle terkip işlemine girdiğinde “insan yekununa” ulaşmak kabil oluyor. Oysa kamuoyu, hangi cinse “ne kadar” verildiğini tartışıyor. Bu tartışmayı da, “eşit” dağıtım noktasında neticelendirmiş görünüyor, eşitliği de “aynilik” olarak anlaması cabası… Düşünceler bu noktaya kadar geldiği için de “terkip” bir türlü gerçekleştirilemez hale geldi.
Terkip gerçekleştirilemiyor, çünkü aynı olan iki unsurun biri lüzumsuz hale geliyor. Birbiri için lüzumsuz hale gelen iki unsur, birbirinden bağımsızlaşıyor. Birbiri için lüzumsuz ve birbirinden bağımsızlaşmış iki unsur, asla terkip olamaz. Aynileşmek, mutlak eşitliği, mutlak eşitlik birbirinden bağımsızlaşmayı doğuruyor, bunlar da birbirine olan ihtiyacı imha ediyor. Terkibin harcı, ihtiyaçtır. İhtiyacın kaynağı ise eksiklik ve zafiyet… Aynı olmak birbirlerine karşı eksiklikleri ortadan kaldırıyor, eşit olmak zafiyeti yok ediyor, muhtaç olmamak bağımsızlığı icbar ediyor. Eksiklik, zafiyet ve ihtiyaç mefhumlarını, feministlerin savruk akıllarına uyup da iktisadi çerçevede anlamayın. Bunlar, insan terkibi için cinslerin her birinin diğerine olan “insani” ihtiyacıdır.
*
Eşitlik, aynilik, bağımsızlık, insanın çift cinsinde varolan çift gerçekliği yok edip, tek gerçeklik haline getiriyor. Tek insani gerçeklikte cinslerin farklılıkları ortadan kalkacağı için, birbirlerine karşı cazibeleri kalmıyor. Aynı olanların birbirini cezbetmesi mümkün değil, farklı olanlar birbirini cezbeder. Cazibe, sadece terkibin değil hayatında mayasıdır.
Tek insani gerçeklik (tek cins gerçekliği), cinslerden birinin kendi özelliklerinden tamamen soyutlanarak diğer cinsin özelliklerini kuşanması şeklinde meydana gelmiyor. Her iki cinste kendi özelliklerinin bir kısmından soyutlanıyor, soyutlandığı kadar da diğer cinsin özelliklerini kuşanıyor ve neticede orta noktada buluşuyorlar. Hadiseler ve düşünceler bu istikamette bir değişim yaşandığını gösteriyor. Orta noktada buluşmak, her iki cinsi de kendi “merkezinden” yani “kendi” olmasından uzaklaştırıyor, dolayısıyla her ikisi de dejenere oluyor.
Kadın ve erkeğin orta (aynı) noktada buluşması halinde ortaya çıkan tek cins gerçekliği, cins farklılığını ve farklı cins ihtiyacını ortadan kaldırıyor. Kadının erkeğe, erkeğin kadına olan alakası, tek cins gerçekliği meydana geldiği için aynı zamanda hemcinsine olan alakası haline geliyor. Anlıyor musunuz, zorlaya zorlaya geldiğiniz bu noktada, ne halt ettiğiniz… Kadın erkeğe bakıyor, karşısında bir “erkek” görmüyor, erkek kadına bakıyor, karşısında bir “kadın” görmüyor. Bütün bunlardan sonra “homoseksüellik” serbest olsun diye köpüklü ağızlarıyla naralar atıyorlar. Çünkü gelinen noktada sadece homoseksüellik kaldı, ellerinde kalan son imkanı da kaybetmek istemiyorlar.
*
Cinsler birbirine neden yaklaşır? Kendi cins hususiyetlerinin bir kısmını terk ederek, karşı cinsin bazı hususiyetlerini almak istemesinin sebebi nedir?
Kadın ve erkek ayrı ayrı “bütünü” temsil edemediği için tek başlarına “parça” halindeler. Bütünleşmedikleri her ihtimalde birbirlerine karşı eksik, aciz ve muhtaç haldedirler. Dolayısıyla yalnız başlarına (birleşmeden) şahsiyeti inşa edemiyorlar.
İnsan tek tek eksik ve aciz… Fakat “benlik”, eksikliği ve acizliği asla kabule yanaşmıyor. “Tamlık” iddiası, insan benliğinin (nefsin) en bariz iddialarından biridir. Hem eksik hem de tamlık iştiyakı, iddiası… “Tam” olmamasına rağmen tam olma arzusu, eksikliğini gidermek ve tamamlanmak için fevkalade bir faaliyeti tahrik ediyor.
Tam olamamak, dayanılır bir hal değil… Hakikaten insanın en fazla tahammül edemediği özelliği, eksiklik ve acizliktir. İnsan, farkına varsın veya varmasın hayatının tüm faaliyetleri, “bütüne” kavuşmak, tamlığa ulaşmak için gösterdiği çabadan ibarettir.
İnsanın en açık şekilde hissettiği ve fark ettiği eksiklik, kadın ve erkeğin birbirine karşı olanıdır. Bu eksikliği fark etmek için yüksek zeka sahibi olmak da gerekmiyor, her insan (idrak seviyesi ne olursa olsun) bu husustaki eksikliği fark ediyor. Hem her insan fark ediyor hem de açıkça fark ediliyor. Öyleyse eksiklikten kurtulup “tamlığa” ulaşmak için gösterdiği ilk faaliyet de umumiyetle bu konuda oluyor.
Eksikliği gidermenin tek yolu var, karşı cinsle beraber olmak… Bu yolun dışındaki tüm ihtimaller, eksikliği gidermek değil, mütemadiyen eksilmeye devam etmektir. Ne var ki, karşı cinsle beraber olmak, iki unsuru terkip etmek şeklinde gerçekleşmelidir. Terkip ise zor iştir. Cinslerin birbirine karşı eksikliğini hissetmesi için yüksek zeka sahibi olmak gerekmiyor ama terkip edebilmek için ciddi bir donanım gerekiyor. Bu donanıma sahip olamayanlar veya başka sebeplerle terkibi göze alamayanlar farklı yollara savruluyorlar. Karşı cinsin özelliklerini kendinde toplamaya çalışmak gibi… Yani kendinde eksik olan ve karşı cinste varolan özellikleri de kendinde cem etmeye çalışmak…
Kadın ve erkeğin eşitlik, aynilik ve tek cins gerçekliği ile inşa edilen zihni altyapı, birbirlerinden müstakil şahsiyetler geliştirme teşebbüslerine sebep oldu. Kadın ve erkeğin, birbirinden müstakil şahsiyetler geliştirme çabası, karşı cinsle terkip olabilme imkanını azalttı. Fasit daire, birbirini besleyen ve tetikleyen sebep ile netice… Bu durumda eksikliği gidermenin tek yolu olarak karşı cinsin özelliklerini de kendinde toplamak kaldı. İnsan cinsi bozuldu, insanlık bozuldu.
*
İnsanı ve dolayısıyla kadın ve erkek cinsini, materyalist-ateist dünya görüşü mensupları, beden üzerinden tarif ettiler. Biyolojik varlık tarifleri, insan cinsinin bedeni özelliklerine yoğunlaştı. Bedenden ibaret hale getirilen kadın ve erkek cinsinin karşılıklı ihtiyaçları da bedeni çerçevede anlaşıldı. Dolayısıyla kadın ile erkeğin beraberliğini (terkibini) bedeni birleşme olarak anladılar. Bedeni birleşmeden maksat da cinsi münasebet haline geldi.
Kadın ve erkeğin birbirine benzemesi (aynileşmesi) hemcinslerine karşı cinsi iştiyak duymasının yolunu açtı. Birbirinden bağımsızlaşma çabası, aralarındaki ayrışması derinleştirdi. Beden üzerinden insan tarifi de yapılınca kompozisyon tamamlandı ve kadın erkek beraberliği cinsi münasebetten ibaret hale geldi. Hayvanların döllenme dönemindeki davranışları gibi, tüm insani vasıf ve tezahürlerden soyutlandılar.
*
Meselenin sadece kadın-erkek bahsi olduğunu zannedenler fena halde yanılıyorlar. “İnsanlık” terkibi çözülüp, kadın ve erkek unsurlar ayrışmaya başlayınca, “hayat çözüldü”. Hayatın temel altyapısı, kadın ile erkek arasındaki ruhi örgüydü. Üç beş maddelik hak listesi üzerinden kıyameti koparanlar, hayatın altyapısını imha etti. Geçmiş olsun diyeceğim ama asla geçip gitmez bu problem, her dem sizinle.
HAKİ DEMİR
demirhaki@gmail.com

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir