KAR VAKTİ

“yüz üstü düşenlere…”

Evin her yerinden geçen bir rüzgâr
O senin gülüşün, boş odalarda.
Bir şarkı tayfında ne çok sesin var
Ne çok sarsılışım, hatıralarda.

İşte bu masada yemek yemiştik,
Sen ve ben…İkimiz..ayna ve hayal.
Hüzzam şarkıları söylememiştik,
Mutlu bitsin diye yaşanan masal.

Kaçsak da bulurdu çok zaman efkâr
Ne çok sebep vardı.. ne çok Filistin
Annesiz çocuklar nerede ağlar?
Sormuştum, hiçbir şey söylememiştin.

Bir resim kalmadı, bir cisim senden,
Ne bir saç tokası, ne başörtüsü.
Üstünde uçtuğun ipek seccaden
Senin varlığının son görüntüsü.

Issız saçlarında suskun ırmaklar
Ve yağmur öncesi son tebessümün.
Ellerin ..duaya dönük parmaklar
Ve sonsuz ağrısı bu genç ölümün…

Evin her yerinden geçen bir rüzgâr
O senin bakışın, boş odalarda.
Bir şarkı tayfında ne çok sesin var
Ne çok savruluşum, hatıralarda…

ÖMER KARAYILAN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir