Etiket arşivi: yusuf hayaloğlu

“PENCERESİZ KALDIM ANNE…”

"PENCERESİZ KALDIM ANNE…"

Beynim zonkluyor, gözlerim kararıyor, omzumun sol yanı göçtü!
Yusuf'um hayâl olmuş, Yusuf Hayaloğlu ölmüş!..
İyi adamlar birer birer gidiyor, dünyayı sevmeye değer kaç gerekçemiz kaldı?
"Göğsüm daralıyor, yüreğim yanıyor", "suskunuz bu akşam üstü , hasrete yanmışız, neylersin.."

Türkiye'deki feodal yapıya onurlu ve namuslu bir itirazın sesiydi o, tıpkı Ahmet Arif gibi, Ahmet Kaya gibi. Bizden farklı görünürdü ama, sapına kadar bizdendi o. Cuntaya, faşizme, inanca yapılan baskıya, yüksek sesle "başkaldırıyorum" diyenlerin belki de ilklerindendi.

Allah günahlarını affetsin diyor, rahmetle uğurluyorum.

Hoşça kal "Yoldaş!"

İşte onun en sevdiğim şiirlerinden biri:

ASİ BİR KÜHEYLAN

Aşiret çocuğuyam adım Küheylan
Kızılca kıyamet yaylasında doğmuşam
Koyaklarda kartal uçurmuşam,
Kurt kovalamışam, adam vurmuşam
Onursuz yaşanmaz demişem
Rezil rüsva etmemişem kendimi böceklere
Yavri yavri
Bu yüzden dik bakaram adamın yüzüne
Bu yüzden böyle hoyrat kalmışam

Asi bir Küheylanam
Anam rüzgar, babam gurbet
Bin yıldır bu koğuştayam
Diz çöktürmez beni hasret

Seni sevmişem
Bir kekliğin sesini üzmekten sakınır gibi
Seni sevmişem
Gururlu dağ çiçeklerini göğsüme takınır gibi
Ben sazımı kılçadırların boynuna asıpta
Öyle gelmişem buraya
Yavri yavri
Ölürsem iradi ölürem
Harlanmış bir kılıca alnımla dokunur gibi

Asi bir Küheylanam
Gözlerini benden ayırma
Kırılıp düşerem sonra
Kimse bakmaz yarama

Bana ne getirmişen Cicom
Karda çürümüş sümbül soğanları mı
Yoksa tozkaldıran taylarımı
Dargeçitlerde mi kanatmışan
O göçebe sevdamızın yamacına
Şimdi kimler konmada söyle
Yavri yavri
Söyle kınalı kuzum nerde
Onu hangi soysuzun sürüsüne katmışan

Asi bir Küheylanam
Mahmuz vurma döşüme
Delerem bu duvarları delerem
Candarma kavuşmaz peşime

Ben ki dipsiz uçurum boylarında
Paramparça olmuş ölmemişem
Ben ki huysuz nehir yataklarında
Yaralarımı çamurla sıvamışam
Nasıl sığaram düşündünmü
Şu altı adımlık tosbağa voltasına şimdi
Yavri yavri
Dağları çıldırtan öykümü
Ben bu demirlere dişlerimle yazmışam

Asi bir Küheylanam
El süremezler yeleme
Bırak yırtılayım bırak,
Gem vurma benim dilime

Hüznün duvarlarında
Sıvası dökülmüş bir yer vardır bilir misen Yavri
Bilir misen çiçekler çentik çentik solar
Bu gavur ölüsü akşamlarda
Bırak gözyaşlarımın açtığı çukurlar
Öylece betonda kalsın
Dolansın peşime bi metelik etmez bu sırtlan adımları.
Dolansın
Yavri yavri
Şapkam namusumdur
Koma buralarda koma
Tespihim dağılmasın

Asi bir Küheylanam
Kesmez beni bu acılar
Beni vursada bu puştlar
Ancak sırtımdan vururlar